Mijn schip

Ik heb mijn leven lang altijd op een prachtig schip gezeten. Ik vaarde langs allerlei avonturen, mooie mensen, mooie momenten en herinneringen. Veel warmte, veel ambitie, veel liefde en veel prachtige omgevingen. Maar dat schip heeft al heel wat woeste zeeën moeten bevaren.
Het grootste gat werd in mijn schip geslagen met mijn ontslag.
Ik was toen al een hele tijd aan het zinken, maar probeerde er alles aan te doen om mijn boot op te lappen en te doen alsof er niets aan de hand was zodat de schepen rondom mij er niets van zouden merken.
Ik bleef met mijn kopje boven water, al stonden mijn voeten al goed onder water. En dat ging me lang goed af. Dacht ik.
Toen kwam de breuk en toen ben ik gezonken. Tot helemaal op de bodem.
Ik had geen kracht meer om weer naar boven te zwemmen. En eerlijk, het moest voor mij ook niet meer.
Ik ben zo ongelofelijk dankbaar voor de vrienden en familie die me daar beneden zijn komen halen, om mij te overtuigen om te peddelen naar boven. En om samen met mij, heel rustig naar boven te zwemmen.
Ik ben veel kwijtgeraakt onderweg. Heel veel. Jobs, zelfvertrouwen, maar vooral ook veel vrienden die onderweg afhaakten en niet meer samen met mij mee naar boven wilden zwemmen.
Ik heb dan ook veel geleerd van die tocht.
Zowel op het schip, toen die nog helemaal in orde was, maar ook op het schip dat ik continu moest oplappen, en ook van het zinken, het dieper zinken en het zo diep zinken dat je niet meer dieper kan.
Maar vooral van mijn weg naar de oppervlakte. Want ik kan het. Wat het ook is, ik kan het. Hoe uitzichtloos het soms ook lijkt.
Nu blijf ik hier nog even dobberen. Ik moet nog even bekomen van alles wat nu achter mij ligt. Als de woeste zee eindelijk zijn rust terug gevonden heeft, ben ik klaar om mijn boot her op te bouwen.
Soms hoop ik dat mijn afgehaakte vrienden nog mee op mijn nieuw dek komen bijpraten en misschien helpen om een nieuwe laag verf aan te brengen om alles wat te versterken.
Hoe dan ook: het zal een mooier, groter en sterker schip worden dan ooit tevoren.

2 Replies to “Mijn schip”

  1. Beste Nasrien, is het je gelukt om eruit te komen zonder medicatie? Anita

  2. […] weken geleden nam ik een besluit – na lang nadenken-. Ik zette een tekst online van wat ik graag mijn ‘donkere periode‘ noem. Op dit bericht kreeg ik […]

Geef een reactie